مرحبا بر خالقت مرحبا بر خالقت(به قلم خودم) سوسوی باد
از تشنگی کدام غربت به محبت دلم هجوم اوردی
کمی محبت خواستی و هرچه داشتم بردی
حریر سخنت از چه بود؟
ابریشم...!
انقدر نرم گشته بود سخنت!
که همه ی خارهارا گل چیدم
بوی تنت از چه بود!
برگ گل یاس؟
چیست که پس از سالی هنوز به مشامم خوش است!
چه قلمی نگاهت را طرح کشید؟
که از تکرارش به مشامم بوی تازگی رسید!
نجوای صدایت را از چه گرفتی؟
نسیم صحری!
که هر چه در باد میرقصد بیشتر هماغوشی احساسم طلب میگیرد
که دارد مویی را که با بیچشش در هم چنگ زند
به کام دل هشیاری بستاند و مستی بی باده بیاورد به بار
مرحبا بر خالقت مرحبا بر خالقت
محشر کبری به یکجا چیده است
چشم من را گو که در تو خالقت را دیده است...
ان که در چشمان معشوق خالق را نـــــــــدید
ادمک نیست٫ سنگی بی دل است...
۲)کار دوم که عاشقانه است ببینید دوس دارید؟...
واسه چشمات اشنا بود
من همون رهگزرم که
صاحب قلب شما بود
من همونم که یه روزی
خیره شد به چشم مستت
تو همون خیرگیها بود
که گرفتم هر دو دستت
من همونم که صدای
رد پاهام اشنا بود
رد پای یه غریبه
امروز هم پای شما بود
من همونم که با خندم
دل و جونتو می بردم
صدای خنده ی کی بود؟
من فریب چیو خوردم
من همونم که میگفتی
الهی قربون نازت
عشفه ی غریبه دیدم
داغه من باز شده تازه
من هموونم که اشکم
پاک میکردی که نریزه
دس کشید رو گونه ای که
جایه من واسش عزیزه
من همونم ولی تو چی
تو دیگه دلت همون نیس
شاید تقصیر منه چون
چهرمون شاد و جوون نیس
من همونم که نشسته
روی جدولای جاده
همنشینه دل تنهام
تنها سو سوهای باده...
کشی تو فقط عزیزم
قلب یه جوون ساده...
واسه چشمات اشنا بود
من همون رهگزرم که
صاحب قلب شما بود
من و تو دیگه تن__ها نیستیم چونکه