سلام به همه ی نگاهای مهربونی که اینجا میان و میرن
این کارم رو خودم خـــــــــیلی دوس دارم یعنی اگه همه ی دنیا
بگن مزخرفه هم واسم فرقی نمیکنه
بند بند احساسمو توش اوردم امیدوارم لذت بببرید...

من تُویه واژه ی تقـــــــــدیر
من تُویه خیسی این شب!
میریزه اشکم رو گــــــــونم
مثل قطره های یک شمع
من تُو بادِ دل بــــــــــــــــــــــریدن
دستمو به جـــــــــــــــــاده میدم
میگیرم مـــــــــــــــــرگو تُو آغوش
زره زره مــــــــــــــــیرم از هوش
سنــــــــــــگینه پلکایه خستم
روی هم چشـــــــــمامو بستم
میدوزم لبــــــــــــامو رو هم
حرفی نیس! برو تو خـــوبم
تو نگاهت رو به خورشید
روی لب لبخند امـــــــید
میکشی خود را به فردا
جا گذاشتی، من و غم را
جای بوست روی لبــــــــــــــهام
میکشم دست رو تو مـــــــــــــوهام
میسوزم از غــــــــــــــــــمه دوری
خوشبـــــــــــــــــــحالت که صبوری
نه دیــــــــــــــگه هاله ی سیگار!
نه شـــــــــــــــبا تو فکرت بیدار!
دوای دردم ایـــــــــــــــــــــنا نیس
کاش میگفتی راه ترکت/دل من اصلا بلد نیست
دوش اب سرد میــــــــــگیرم
خـــــــــــیلی داغ شده وجودم
از هــــــــمون لحظه که رفتی
محو این جـــــــــــدایی بودم
این روزا تویه زمــــــــان نیس
فــــــــــــــکر من حسابی پرته
پا گذاشته تــــــــــــــویه راهی
که پـــــــر از افسوس و درده
فراموش کـــــــــرده وجودم
مهربونی و خــــــــوشی رو
نارحـــــــــت نمیشه وقتی
میشنوه یـه خودکشی رو
دیگه برفایه زمـــــــــــــــــــــــــــــستون
خیس شدن به زیـــــــــــــــــــــــر بارون
واسه من رنگی نــــــــــــــــــــــــــــداره
تصویر سیاه سفیده/ که واسم فرقی نداره
گم میشم تو بـــــــــغل خاک
محو میشم از ایــــــن زمونه
تنها دل خوشــــــیش تو بودی
واسه چی زنده بمــــــــــونه...
واژه ها امــــــــــون نمیدن
حتی واژه ها شـــــــــنیدن
صدایه شکــــست من رو
مرگ احســـاسمو دیدن
نه تموم نشد تـــــــــرانه
تــــــــــــرانه پایان نداره
این تـــــــــرانه تا قیامت
هستشو ادامـــــــــه داره...
شاعر:سحـــــــردختری از جنس بارون